паходная вайсковая або вучнёўская сумка з лямкамі, якую носяць за спінай.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
палявы́в разн. знач. полево́й;
~вы́я рабо́ты — полевы́е рабо́ты;
~ва́я артыле́рыя — полева́я артилле́рия;
~ва́я пра́ктыка — полева́я пра́ктика;
~ва́я даро́га — полева́я доро́га;
○ ~ва́я по́шта — полева́я по́чта;
п. шпіта́ль — полево́й го́спиталь;
~ва́я су́мка — воен. полева́я су́мка;
п. шпат — мин. полево́й шпат
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
патранта́ш, ‑а, м.
Сумка з гнёздамі для патронаў. Янук агледзеў зброю, патранташ. Развітваючыся, ён прытуліў Раіну да грудзей: — Бывай, мне час...Танк.[Апанас Фаміч] кінуў здабычу пад ногі, выняў са ствалоў пустыя гільзы і стаў іх засоўваць у гнёзды патранташа.Ракітны.
[Ням. Patrontasche.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Партфе́ль ’чатырохвугольная сумка з засцежкай, у якой носяць кнігі, паперы і пад.; пасада міністра’ (ТСБМ). З рус.портфе́ль ’тс’ (Крукоўскі, Уплыў, 79) < франц.portefeuille (Фасмер, 3, 336).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Патранта́ш ’сумка з гнёздамі для патронаў’ (ТСБМ). З польск.patrontasz ці з рус.патронташ, якія з ням.Patronentasche (Варш. сл., 4, 88) ці Patrontasche (Фасмер, 3, 218).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тэ́чка ‘партфель’ (Нас., Сцяц., Жд.; лях., Янк. Мат.), ‘сумка’ (Сл. Брэс., Альп.; пін., Бел. дыял. 1), тэ́цка ‘тс’ (паст., Сл. ПЗБ). З польск.teczka ‘тс’, гл. тэка.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Са́ква ’кавалерыйская сумка для аўса і прадуктаў’ (ТСБМ). Ужо ст.-бел.саква ’торба’, 1616 г., запазычанне з ст.-польск.sakwa; Булыка, Лекс. запазыч., 103. Далей гл. сак2.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
са́ква
(ст.-польск. sakwa < лац. saccus, ад гр. sakkos = мяшок)
кавалерыйская сумка для аўса і прадуктаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Ránzenm -s, - ра́нец, су́мка;
den ~ pácken пакла́сці рэ́чы ў ра́нец
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ка́псула, ‑ы, ж.
1. Тонкая абалонка або сумка, якая абвалаквае розныя органы, а таксама і паталагічныя ўтварэнні ў арганізме.
2. Абалонка для вадкіх або парашкападобных лякарстваў, якая прыгатаўляецца з крухмалу, жэлаціну і лёгка раствараецца ў арганізме.