Verbum

анлайнавы слоўнік

поліалефі́ны

(ад полі- + алефіны)

сінтэтычныя палімеры, прадукты полімерызацыі алефінаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

полібутадые́н

(ад полі- + бутадыен)

сінтэтычны палімер, прадукт полімерызацыі бутадыену.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

поліізабутыле́н

(ад полі- + ізабутылен)

сінтэтычны палімер, прадукт полімерызацыі ізабутылену.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

поліізапрэ́н

(ад полі- + ізапрэн)

сінтэтычны палімер, прадукт полімерызацыі ізапрэну.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

полікапралакта́м

(ад полі- + капралактам)

сінтэтычны палімер, прадукт полімерызацыі капралактаму.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

поліхраматы́чны

(ад полі- + храматычны)

уласцівы паліхроміі; шматколерны (параўн. монахраматычны).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

НАМАГНІ́ЧАНАСЦЬ вектарная фіз. велічыня, якая характарызуе магнітны стан рэчыва ў знешнім магнітным полі. Н. $\vec{J}$ вызначаецца формулай: $J = d {\vec{p}}_{m} / d V$ , дзе $d {\vec{p}}_{m}$ — магнітны момант фізічна малога аб’ёму рэчыва dV. Н. наз. аднароднай у межах аб’ёму V, калі ва ўсіх яго пунктах вектар аднолькавы па модулі і напрамку, г. зн. $\vec{J} = {\vec{p}}_{m} / V$ , дзе ${\vec{p}}_{m}$ — сумарны магн. момант рэчыва аб’ёмам V Н. цел залежыць ад напружанасці знешняга магн. поля, т-ры і магн. уласцівасцей цела, яго формы і арыентацыі ў полі (гл. Парамагнетызм, Ферамагнетызм). У ферамагнетыкаў залежнасць $\vec{J}$ ад напружанасці магн. поля выражаецца крывой намагнічвання (гл. Намагнічванне, Гістэрэзіс). Адзінка Н. ў СІ — ампер на метр (А/м).

т. 11, с. 134

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Лугавы ’дух-гаспадар у полі’ (Інстр. 2). Да прыметніка лугавы́ < луг ₁ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Гары́чык ’агароджанае месца для жывёлы ў полі або ў лесе’ (Яшкін). Незразумелае слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

huddle¹ [ˈhʌdl] n.

1. куча, зва́лка

2. нато́ўп; ста́так

3. AmE нара́да іграко́ў на по́лі (футбол)

♦

get/go into a huddle with smb. уступа́ць у та́йную змо́ву з кім-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)