Пасудзіна, прызначаная для награвання чаго‑н. пад высокім ціскам.
[Фр. autoclave ад грэч. autos — сам і лац. clavis — ключ.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мазні́ца, ‑ы, ж.
Пасудзіна для калёснай мазі. Спяваюць колы, бразгаюць мазніцы.Барадулін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пло́ўніца, ‑ы, ж.
Пасудзіна для плову, падобная па форме да паўглыбокай талеркі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
со́уснік, ‑а, м.
Пасудзіна для соусу ў выглядзе прадаўгаватай місачкі з ручкай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЛЬЯ́ЧКА,
гліняная пасудзіна, якая са стараж. часоў выкарыстоўвалася ў ювелірнай справе для разліўкі расплаўленых каляровых металаў. Узнікла ад тыгля з ручкай. 3 развіццём ювелірнай справы ўдасканальвалася. Паводле формы падзяляюцца на лыжкападобныя з закрытым верхам і масіўнай утулкавай ручкай (11 ст.), выцягнутая закрытая пасудзіна авальнай формы з дзвюма круглымі адтулінамі і ручкай (11—12 ст.), моцнапаглыбленая лыжка з плаўным пераходам корпуса ў ручку (13—14 ст.). Ва ўсх.-слав. гарадах 11—14 ст. знойдзена больш за 150 Л. На Беларусі знойдзены ў Віцебску, Гродне, Лукомлі, Навагрудку і інш.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
БАРАНЕ́Ц,
украінскі ганчарны посуд. У аснове формы — традыцыйная пасудзіна-бочачка ў выглядзе барана. Упрыгожваецца лепкай і размалёўкай, каляровай палівай. З 15 ст. атрыбут, звязаны з абрадамі сватаўства і вяселля.
