Сля́сіць экспр. ‘украсці’ (Сцяшк.). Рус.дыял.сля́сить ‘тс’, сля́мзить ‘тс’, сля́бзить, сля́пзить ‘тс’ і інш. Фасмер (3, 681) параўноўвае з рус.дыял.ля́мза ‘злодзей, зладзюжка’, ля́мзить ‘красці’. Апошняе не мае пэўнай этымалогіі (Фасмер, 2, 551). Сувязь з польск.łamzak ‘махляр’, чаш. lamzak ‘тс’ з ням.LappsackФасмер (там жа, са спасылкай на Карловіча) лічыць сумніўнай.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Мазу́рык (разм.) ’злодзей, махляр, ашуканец’ (ТСБМ). Запазычана з рус. мовы мазурик, якое Сабалеўскі (РФВ, 66, 340) намагаецца вывесці з мазать, аддзяляючы яго ад польск.mazur ’мазур’. Брукнер (326) і ў KZ (46, 214) выводзіць рус. з польск.mazur. Праабражэнскі (1, 502) мяркуе, што слова запазычана з ням.Mauser ’злодзей’ ад mausen ’красці’. Гл. яшчэ Фасмер (2, 558).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Перашчалы́га (трошчанага) ’той, хто перадражнівае, перакручвае гутарку іншых асобаў’ (Варл.). Аддзеяслоўпы назоўнік, у якасці зыходнага можна прывесці шчалыкаць ’шчыпаць’ ці шчалугещь ’лушчыць’. Нельга выключыць уплыў рус.прощелыга ’круцель, махляр, прайдзісвет; насмешнік’, якое узводзіцца да рус.щель ’шчыліна’ і стаіць у адным шэрагу семантычна блізкіх слоў: пройдохаг проныра, пралаза (Фасмер, 3, 387), што ў святле прыведзеных фактаў не зусім пераконвае.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
shark
I[ʃɑ:rk]
n.
аку́ла f.
II[ʃɑ:rk]
n.
1) вымага́льнік -а m., махля́р -а́m., ашука́нец -ца m.
2) Sl. выда́тны зна́ўца чаго́-н.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
rook
I[rʊk]1.
n.
1) грак -а́m. (пту́шка)
2) Sl. шу́лер -а, махля́р -а́m.
2.
v.t., Sl.
махлява́ць, ашу́кваць
II[rʊk]
n.
тура́f. (у ша́хматах)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
rogue
[roʊg]
n.
1) няго́днік -а, махля́р -а́m.; круце́ль -цяля́m.
2) хітру́н -а́m., шэ́льма -ы m. & f., дурасьлі́вец -ўца m.
3) адзіне́ц -ца m.
rogue elephant — слон-адзіне́ц
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
humbug
[ˈhʌmbʌg]1.
n.
1) ашука́нства n., лу́хта f.
2) ашука́нец -ца m., махля́р -а́m.; самахва́л -а m.; пустаме́ля -і m. & f.
3) удава́ньне n., хвальба́f.
2.
v.t.
ашу́кваць, падма́нліва зво́дзіць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Віхла́1 ’аб чалавеку рухавым, энергічным, у якога хутка ідзе работа’ (Бір. Дзярж., З нар. сл.). Да віхаць ’хістацца’, віхляць’, завіхацца ’спяшаць, намагацца рабіць што-небудзь’. Параўн. польск.wichlacz ’махляр, падманшчык’; ’рухавы чалавек’.
Віхла2 ’лаза, вярба, Salix L.’ карэліц., свісл. (Весці АН БССР, 1969, 4, 124). Ад віхаць, віхацца ’качацца, хістацца, як, напрыклад, польск.wikło, wikła ад wikłać ’віхаць’. Далей яно звязана з віць (Брукнер, 613). Націск на канчатку ў назвах дрэў (асіна́, альшына́, характэрны для гэтых гаворак (Арашонкава і інш., Весці АН БССР, 1969, 4, 124).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
cheat
[tʃi:t]1.
v.
ашу́кваць, абду́рваць
to cheat out of five dollars — абдуры́ць на пяць даля́раў
2.
n.
1) махля́р -а́m., ашука́нец -ца m.; круце́ль -яля́m., круце́лька f.
2) махля́рства, ашука́нства, круце́льства n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Schelmm -(e)s, -e разм. шэ́льма, махля́р;
kléiner ~ дураслі́вец, гарэ́за;
j-n zum ~ máchen ашальмава́ць каго́-н.;
◊
den ~ im Nácken sítzen háben быць вядо́мым жартаўніко́м [гарэ́зай]
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)