абмяша́ ць , ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак. , што .
Прыправіць корм (сечку, мякіну і пад.) мукою, варанай бульбай і пад., перамяшаўшы яго.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пакармі́ цца , ‑кармлюся, ‑кормішся, ‑корміцца; зак.
1. Прыняць корм , паесці. Пакарміліся коні травой і — у дарогу.
2. Карміцца некаторы час.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ДРО́ ЖДЖЫ КАРМАВЫ́ Я ,
від дражджэй , што атрымліваюць на корм с.-г. жывёле. Вырошчваюць іх на адходах драўніны, кукурузнай аснове, саломе, шалупінні сланечніку, а таксама на адходах сульфітна-цэлюлознай і спіртавой вытв-сці. Д.к. — каштоўны бялкова-вітамінны корм для с.-г. жывёлы ўсіх відаў, маюць вітаміны групы B, правітамін D (эргастэрын), мінер. рэчывы, ферменты, гармоны, якія садзейнічаюць засваенню бялкоў і вугляводаў. Скормліваюць іх з канцэнтраванымі кармамі або ўключаюць у склад камбікармоў.
т. 6, с. 208
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
малакаго́ нны , ‑ая, ‑ае.
Спец. Які садзейнічае багатаму выдзяленню малака. [Варанецкі:] — Васіль Міхайлавіч, бручка — багаты корм . Не першы год сеем. Малакагонны. Дуброўскі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нут , ‑у, М нуце, м.
Аднагадовая або шматгадовая расліна сямейства бабовых, зерне якой ідзе ў ежу і на корм жывёле.
[Тат. нохут.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
замяша́ ць сов.
1. (корм о́ вить, замеша́ ть;
2. (начать мешать ) замеша́ ть;
3. (вовлечь ) замеша́ ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Fú tter I n корм (для жывёл ), фура́ ж
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Gärfutter n с.-г. а́ ны корм , сі́ лас
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Зоб ’валлё, валляк’ (Бяльк. 3). Рус. зоб , укр. уст. зоб ’тс’ (Жэлях. ), ст.-польск. zob ’корм для птушак’, чэш. zob ’корм для птушак’, славац. zob ’дзюба; дзёўбанне’, н.-луж. zob ’дзюба’, славен. zȏb ’цвёрды корм ’, серб.-харв. зо̑б ’гатунак жыта, авёс (на корм )’, балг. зоб ’зерне для корму жывёлы’. Ц.-слав. зобь ’авёс’. Ст.-рус. зобъ ’корм ’ (XII∼XVI стст.), ’валлё’ (XVII ст.). Прасл. zobъ ’корм ’, zobati ’есці’. Параўн. літ. *žė́ beti ’есці’, лат. zebenieks ’мех з аўсом’, ст.-інд. já(m)bhate ’хапае’, ірл. gop ’рот, дзюба’, ням. Kiefer ’дзюба’, ст.-англ. cealf ’сківіца’. І.‑е. *gʼebh‑ ’дзюба, рот, есці’. Покарны (1, 382) сюды ж адносіць жабры (гл.). Шанскі , 2, З, 103; Фасмер , 2, 102; Махэк₂ , 718; Скок , 3, 659–660; БЕР , 1, 650–651; Траўтман , 364.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
канцэнтра́ т , -у, М а́ це, мн. м.
1. Гатовы сухі прадукт, спецыяльна апрацаваны для хуткага прыгатавання.
К. кашы.
К. квасу.
2. Корм высокай пажыўнасці для жывёлы (мука, вотруб’е, макуха, зерне).
3. Канцэнтраваная руда (спец. ).
|| прым. канцэнтра́ тны , -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)