эканамі́чны
(
1) які
2) атрыманы ў выніку рацыянальнага выкарыстання метадаў працы, новых матэрыялаў;
3) матэрыяльны, грашовы;
4) выгадны ў гаспадарчых адносінах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
эканамі́чны
(
1) які
2) атрыманы ў выніку рацыянальнага выкарыстання метадаў працы, новых матэрыялаў;
3) матэрыяльны, грашовы;
4) выгадны ў гаспадарчых адносінах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
apply
1) наклада́ць, пакрыва́ць, ма́заць
2) ужыва́ць, тарнава́ць
3) аддава́цца чаму́; стара́цца, бра́цца
1) тарнава́цца
2)
3) падава́ць зая́ву; прасі́ць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Мара́ль ’правілы, нормы паводзін людзей у адносінах паміж сабой’, ’павучальны вывад з чаго-небудзь’, ’павучанне, натацыя’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
мара́ль
(
1) сукупнасць прынцыпаў і норм паводзін людзей у грамадстве;
2) павучальны вывад з чаго
3)
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
энерге́тыка
(
1) галіна гаспадаркі, якая ахоплівае энергетычныя рэсурсы, выпрацоўку, пераўтварэнне, перадачу і выкарыстанне розных відаў энергіі;
2) раздзел фізікі, які вывучае ўласцівасці энергіі (
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мара́льны
(
1) які мае адносіны да маралі, адпавядае правілам паводзін у грамадстве (
2) звязаны з духоўнымі перажываннямі чалавека (
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
betréffen
1)
was mich betrífft… што да мяне́…
2) паража́ць, напатка́ць;
ein Únglück hat ihn betróffen яго́ напатка́ла няшча́сце
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Кі́жаль ’слота, снег з дажджом’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
энерге́тыка
(
1) навука, якая вывучае працэсы вытворчасці, пераўтварэння, перадачы і выкарыстання розных відаў энергіі (
2) галіна эканомікі, якая займаецца практычным выкарыстаннем гэтых працэсаў.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
сугу́чча, ‑а,
1. Адначасовае спалучэнне некалькіх гукаў рознай вышыні.
2.
3. Унутраная адпаведнасці адзінства.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)