сельфа́ктар

(англ. self-actor, ад self = сам + лац. actor = які дзейнічае)

тое, што і мюль-машына.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

фільмата́йп

(ад англ. film = плёнка + type = адбітак)

фотанаборная машына з ручной устаноўкай шрыфтавога шаблону і фотаматэрыялу.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

фоталінаты́п

(ад фота- + лінатып)

фотанаборная машына, пабудаваная як лінатып, у якой адліўны апарат заменены фатаграфічным устройствам.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

фры́зер

(англ. freezer, ад freeze = замарожваць)

машына для ўзбівання і замарожвання сумесі паўфабрыкатаў у вытворчасці марожанага.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

limitation [ˌlɪmɪˈteɪʃn] n. (of) абмежава́нне; абмежава́насць;

have one’s limitations мець свае́ недахо́пы;

It’s a good car but it has its limitations. Гэта добрая машына, але ў яе свае недахопы.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

«Мінск-22» (электронная выліч. машына) 1/492, 601; 4/494; 10/413

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

гро́хат, ‑а, М ‑хаце, м.

Вялікае рэшата для прасейвання сыпкіх матэрыялаў (збожжа, пяску, вугалю) і сарціроўкі іх па велічыні. // Машына з рашотамі, сітамі для такой самай мэты. Прапусціць мінеральныя ўгнаенні праз грохат.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мача́льны ​1, ‑ая, ‑ае.

Зроблены з мачалы. Мачальная вяроўка.

мача́льны ​2, ‑ая, ‑ае.

Спец.

1. Які вырабляецца пры дапамозе мачання (у 2 знач.).

2. Які служыць для выпуску такіх вырабаў. Мачальная машына.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сельпо́ўскі, ‑ая, ‑ае.

Разм. Які мае адносіны да сельпо, належыць сельпо. Сельпоўская машына. □ Мікола Валюжынец якраз сядзеў у сельпоўскай краме на бочцы з-пад селядцоў і насмешліва жмурыўся на прадаўца. М. Стральцоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

недаказа́ць, ‑кажу, ‑кажаш, ‑кажа; зак., што і чаго.

Выказаць не да канца, недагаварыць. Ніна падсунулася бліжэй да машыны, крутнула ручку, і тое, што недаказала яна, рашучаю скорагаворкаю дагаварыла за яе машына. Палтаран.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)