Q q [kju:] n. 17-я літара англійскага алфавіта
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
U, u [ju:] n. 21-я літара англійскага алфавіта
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
V, v [vi:] n. 22-я літара англійскага алфавіта
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
W, w [ˈdʌblju:] n. 23-я літара англійскага алфавіта
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
п, нескл., н.
1. Семнаццатая літара беларускага алфавіта, якая мае назву «пэ». Вялікае П.
2. Глухі, губна-губны, выбухны зычны гук.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
х, нескл., н.
1. Дваццаць чацвёртая літара беларускага алфавіта, якая мае назву «ха». Вялікае х.
2. Глухі, заднеязычны, шчылінны зычны гук.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
большо́й в разн. знач. вялі́кі;
большо́й па́лец вялі́кі па́лец;
больша́я бу́ква вялі́кая лі́тара;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
«КАЦЮ́ША»,
народная назва баявых машын рэактыўнай артылерыі ў Вял. Айч. вайну. Мяркуюць, што паходжанне назвы звязана з заводскай маркай (літара «К»), якая была на машыне, і з аднайм. папулярнай песняй. Іл. «К» (БМ-13) гл. ў арт. Артылерыя.
т. 8, с. 193
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
З,
дзевятая літара бел. і некаторых інш. слав. алфавітаў. Паходзіць з кірыліцкай Ꙁ («зямля»), утворанай на аснове грэка-візант. устаўной Ζ («дзэта»). У старабел. пісьменстве абазначала гукі «з» і «з’» («законъ», «возити»). Мела таксама лічбавае значэнне «сем». У 16 ст. акрамя рукапіснай набыла друкаваную форму Паралельна з ёй, хоць і больш абмежавана, для абазначэння гукаў «з» і «з’» выкарыстоўвалася літара Ѕ («зяло»), што ўзнікла шляхам відазмянення грэка-візант. S («дыгама»). У сучаснай бел. мове абазначае шумныя звонкія шчылінныя пярэднеязычныя зычныя гукі «з» і «з’» («зара», «зіма»), а перад глухімі зычнымі ці на канцы слоў — парныя да іх па звонкасці і глухасці гукі «с», «с’» («казка» — «каска», «лезці» — «л’эс’ц’і», «мазь» — «мас’», «полаз» — «полас’»), Уваходзіць у склад дыграфа «дз» («нэндза», «радзіма»).
А.М.Булыка.
т. 6, с. 482
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
д, нескл., н.
1. Пятая літара беларускага алфавіта, якая мае назву «дэ». Вялікае Д. Напісаць д.
2. Звонкі, зубны, выбухны зычны гук.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)