biodrowy

сцегнавы;

kość ~a — сцегнавая косць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

асіфіка́цыя

(ад лац. os, ossis = косць + -фікацыя)

акасцяненне.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

трансплантава́ны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад трансплантаваць.

2. у знач. прым. Атрыманы шляхам трансплантацыі; перасаджаны. Трансплантаваная косць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прамянёвы лучево́й;

○ ~вая косць — анат. лучева́я кость;

~вая хваро́ба — лучева́я боле́знь

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чарапны́ анат. черепно́й;

~на́я косць — черепна́я кость;

○ ~на́я каро́бка — черепна́я коро́бка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Масталы́га 1 ’частка каравячай тушы’ (Растарг.). Рус. ёнаўск. (ЛітССР) мостолы́жка ’косць’, мостолы́га ’перадплечча’, ’галёнка’; цвяр. ’рука без кісці, нага без ступні’, валаг. ’доўгая худая рука’, алан. мостолю́га ’вялікая косць з мясам’. Беларуска-рускае. Да масол (гл.). Утварылася ў выніку семантычнага пераносу паводле сумежнасці: ’косць’ > ’мяса’ > ’туша’.

Масталы́га 2 ’буркун, прыдзірала’ (Растарг.). Да масол (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Élfenbein n -(e)s слано́вая косць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Röhrenknochen m -s, - анат. по́лая [трубча́стая] косць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

die​1 [daɪ] n.

1. штамп

2. косць (для гульні)

♦

the die is саst вы́бар зро́блены; рашэ́нне прыня́та

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

асты́т

(ад гр. osteon = косць)

мед. запаленне касцявой тканкі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)