вымерлая малпа сям. мартышкавых, якая жыла ў канцы міяцэну і ў пліяцэне.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
нейры́т
(ад гр. neuron = жыла, нерв)
1) тое, што і аксон;
2) тое, што і неўрыт.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
флебагра́ма
(ад гр. phleps, -ebos = жыла + -грама)
крывая запісу пульсавых ваганняў вен у чалавека і жывёл.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
што́кверк
(ням. Stockwerk, ад Stock = сцябло + Werk = утварэнне)
тоўстая рудная жыла, ад якой адгаліноўваецца многа пражылак.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
КВА́ГА (Equus quagga),
стэпавая зебра, млекакормячае роду коней. Была пашырана на ПдЗПаўд. Афрыкі. Жыла на стэпавых раўнінах і ў саванне вял. статкамі. Знішчана каля 1880; апошняя К. загінула ў заапарку Амстэрдама ў 1883.
Дасягала даўж. больш за 2 м. Выш. ў карку 1,3 м, даўж. хваста 0,6 м. Поўсць кароткая, на галаве цёмнага зямліста-пясчанага колеру, спіна і бакі больш светлыя, знізу і на нагах белая. На галаве, шыі і плячах вузкія светлыя палоскі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
іхтыо́рніс
(ад гр. ichthys = рыба + ornis = птушка)
вымерлая зубастая птушка, якая жыла ў мезазоі, добра лятала, плавала.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
палеатэ́рый
(ад палеа- + -тэрый)
вымерлая няпарнакапытная жывёла, падобная да тапіра, якая жыла ў палеагене (параўн.анхітэрый, гіпарыён).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
флебало́гія
(ад гр. phleps, -ebos = жыла + -логія)
раздзел медыцыны, які займаецца вывучэннем хвароб вен і іх лячэннем.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
нядо́ля, ‑і, ж.
Нешчаслівая, цяжкая доля; цяжкі лёс, гора. Хацеў бы, каб доля У хатцы жыла, Каб з бурлівай рэчкай Нядоля сплыла.Купала.У дні, калі Кастрычнік гулкім словам Сказаў зямлі: — Нядолі путы скінь!.. — Прыжмураныя вочы Ільічовы Уважліва глядзелі ўдалячынь.Кірэенка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
суме́сна, прысл.
Разам, супольна. Яны [дружбакі] — З аднаго палка. Сумесна трывогі спазналі, Ішлі па дарогах вайны.Калачынскі./ З прыназ. «з» утварае спалучэнне зТ. [Егер:] — Я сам бачыў выдру, якая жыла сумесна з бабрамі ў хатцы на Бярозе, супроць вусця капала.В. Вольскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
