МО́РЫЦ (Юна Пятроўна) (н. 2.6.1937, Кіеў),

расійская паэтэса. Скончыла Літ. ін-т імя М.​Горкага (1961). Друкуецца з 1954. У паэт. зб-ках «Размова пра шчасце» (1957), «Мыс Жадання» (1961), «Лаза» (1970), «Пры святле жыцця» (1977), «Трэцяе вока» (1980) «Сіні агонь» (1985), «На гэтым беразе высокім» (1987), «Учора я спявала ў пераходзе» (1997), «Дзіўны які я звер» (1998) і інш. роздум пра чалавечыя адносіны, любоў, мацярынства. Паэма «Зорка Сербасці» (нап. 1999) прысвечана Сербіі. Аўтар «Апавяданняў пра дзівоснае» (1998), літ.-крытычных эсэ, вершаў для дзяцей. Творчасці М. уласцівы глыбіня пачуццяў, багацце фарбаў, гумар, літ., музычныя і жывапісныя рэмінісцэнцыі. Многія яе вершы пакладзены на музыку («Добра — быць маладым!», «Калі мы былі маладыя...», «Вялікі сакрэт для маленькай кампаніі» і інш.). Займаецца графікай і жывапісам. На бел. мову асобныя яе вершы пераклаў Я.​Сіпакоў.

Тв.:

Избранное. М., 1982;

В логове голоса. М., 1990.

т. 10, с. 524

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Не́відась ’навіна; незвычайная, апетытная смачная яда з новага ўраджаю; незвычайнае дзіва, цуд’ (пух., З нар. сл.). Ад невідины ’нябачны’: Невиданое и нечуваное дзиво! (Нас.), да відаць ’бачыць’; заканчэнне слова пад уплывам назоўнікаў на ‑сць тыпу нёвесь (< *не‑весць), параўн. невідаль ’дзіва, навіна’, невідиліца ’дзіўная рэч’ ад невідилыдзіўны; нябачаны’ (Нас.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

miraculous

[məˈrækjələs]

adj.

1) звышнатура́льны, незвыча́йны

2) цудо́ўны; дзі́ўны, дзіво́сны; чаро́ўны

3) цудатво́рны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

comical

[ˈkɑ:mɪkəl]

adj.

1) заба́ўны, паце́шны, сьме́шны, камі́чны

2) informal дзіўны́, дзіва́чны, дзівакава́ты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

novel

I [ˈnɑ:vəl]

n.

рама́н -у m.

II [ˈnɑ:vəl]

adj.

но́вы; дзі́ўны; неспазна́ны, незнаёмы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

rum

I [rʌm]

n.

ром -у m.

II [rʌm]

adj. Sl.

дзіўны́, дзівакава́ты, дзіва́цкі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

funny [ˈfʌni] adj.

1. сме́шны, заба́ўны;

a funny joke сме́шны жарт

2. дзі́ўны, нязвы́чны, незвыча́йны;

a funny smell дзі́ўны пах

3. infml падазро́ны; незако́нны

4. infml не зусі́м здаро́вы;

I feel a bit funny today. Сёння я адчуваю сябе не зусім добра.

5. BrE, infml не зусі́м у сваі́м ро́зуме

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ква́каць і кво́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Утвараць гукі, падобныя на «ква-ква». Дзіўны светла-блакітны месяц ныраў між белых хмурынак; як ніколі, энергічна і гучна квакалі жабы. Ваданосаў. Зялёныя шарэнгі ішлі маршам, яны з задавальненнем аглядалі разбураны і спалены горад і, ухмыляючыся, квакалі: «Рус капут». Якімовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

эксцэнтры́чны

(фр. excentrique, ад лац. ех = з, паза + centrum = цэнтр)

незвычайны, дзіўны, вельмі своеасаблівы (напр. э. учынак, э-ыя паводзіны).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

Christ ['krist] m -en, -en хрысція́нін;

ein wnderlicher ~ дзіва́к, дзі́ўны чалаве́к, арыгіна́л

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)