Гурток па вывучэнню марксізма-ленінізма, гісторыі КПСС, бягучай палітыкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́блытацца, -аюся, -аешся, -аецца; зак.
1. Вызваліцца з чаго-н., што аблытвае ногі, рукі.
В. з дроту.
2.перан. Выйсці з цяжкага, складанага становішча (разм.).
В. з даўгоў.
В. з непрыемнай гісторыі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
эпі́чны, -ая, -ае.
1.гл. эпас.
2.перан. Поўны велічы і гераізму (кніжн.).
Эпічныя падзеі народнай гісторыі.
3. Велічна-спакойны; без эмоцый.
Эпічная манера выкладання.
|| наз.эпі́чнасць, -і, ж. (да 3 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
э́ра, ‑ы, ж.
1. Рэальная або легендарная падзея, ад якой вядзецца летазлічэнне, а таксама адпаведная сістэма летазлічэння. Новая, або наша, эра ўмоўна пачынаецца з даты нараджэння міфічнага Ісуса Хрыста. □ [Андрэй Міхайлавіч:] — Ужо ў V веку да нашай эры пісаў пра Калхіду Гіпакрат.Самуйлёнак.
2. Вялікі гістарычны перыяд, які карэнным чынам адрозніваецца ад папярэдняга. І на трыбуну — насцеж дзверы! — Пад грамавы гвардзейскі кліч Жаданым сонцам новай эры Упэўнена ўзышоў Ільіч.Смагаровіч.Гэта [паэзія Маякоўскага] вялікая скарбніца ідэй, вобразаў і пачуццяў, сацыяльная і мастацкая прырода якіх звязана з новай эрай гісторыі чалавецтва — эрай сацыялістычнай рэвалюцыі і будаўніцтва камунізма.«Беларусь».
3. Буйная адзінка храналагічнага падзелу геалагічнай гісторыі Зямлі. Эры падзяляюцца на перыяды, а перыяды — на эпохі.
•••
Архейская (азойская) эра — самая старажытная эра ў геалагічнай гісторыі Зямлі.
Кайназойская эра — навейшая эра ў геалагічнай гісторыі Зямлі.
Мезазойская эра — сярэдняя эра між палеазойскай і кайназойскай у геалагічнай гісторыі Зямлі.
Палеазойская эра — эра ў геалагічнай гісторыі Зямлі, якая папярэднічае мезазойскай.
Эазойская эра — другая найстаражытная эра ў геалагічнай гісторыі Зямлі.
[Лац. aera.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гісто́рык
(лац. historicus, ад гр. historikos)
1) спецыяліст па гісторыі;
2) выкладчык гісторыі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
прафе́сарм. Proféssor m -s, -ssóren;
прафе́сар гісто́рыі Geschíchtsprofessor m
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
геало́гія, ‑і, ж.
Навука аб гісторыі і будове зямной кары і месцазнаходжанні карысных выкапняў.
[Ад грэч. gē — зямля і lógos — вучэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гебраі́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.
Комплекс навук аб старажытнаяўрэйскай мове, гісторыі, пісьменнасці, культуры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ледавіко́вы, ‑ая, ‑ае.
Разм. Які мае адносіны да ледавіка. Ледавіковы перыяд у гісторыі Зямлі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трыя́с, ‑у, м.
Спец. Першы з трох перыядаў мезазойскай эры ў геалагічнай гісторыі Зямлі.
[Ад. грэч. triás — тройца, траістасць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)