Супо́л ’вузел на нітцы, вяроўцы і інш.’ (беласт., Сл. ПЗБ). З польск. supeł ’вузел’, форма з мазурэннем; у гаворках таксама szupeł, szypuł/sypuł, каш. šipeł ’тс’ і г. д. Борысь (587) мяркуе аб сувязі з szypułka ’сцябло, на якім знаходзіцца кветка або плод’ і прапаноўвае як пераходнае звяно значэнне ’завязь (кветкі або садавіны), якая мае форму звітага шарыка, вузла’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

podzespół, ~ołu

podzesp|ół

м. тэх. [pod-zespół] падвузел; зборачны вузел

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

telekomunikacyjny

тэлекамунікацыйны;

urząd telekomunikacyjny — вузел сувязі;

satelita telekomunikacyjny — штучны спадарожнік сувязі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

расшмаргну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак., што.

1. Рассунуўшы, развёўшы ў бакі, раскрыць, расцягнуць што‑н. зашморгнутае. Расшмаргнуць кісет.

2. Расцягнуць, паслабіць (вузел, пятлю). Жанчына расшмаргнула завязку, узяла з торбачкі драбок солі, лізнула, панюхала. Хомчанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

му́сінг

(гал. muizing)

вузел на тросе (кноп), які выкарыстоўваецца як апора для ног пры перамяшчэнні па тросе.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

су́парт

(фр. support, ад п.-лац. supportare = падтрымліваць)

рухомы вузел металарэзных і дрэваапрацоўчых станкоў, які ўтрымлівае разец.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ту́же сравн. ст.

1. нареч. тужэ́й;

ту́же завя́зывай тужэ́й завя́звай;

2. прил. тужэ́йшы;

второ́й у́зел ту́же другі́ ву́зел тужэ́йшы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

knóten vt рабі́ць ву́зел (на чым-н), завя́зваць вузло́м (што-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

junction

[ˈdʒʌŋkʃən]

n.

1) перасячэ́ньне, скрыжава́ньне n.

2) ме́сца злучэ́ньня

3) чыгу́начны, даро́жны ву́зел, вузлава́я чыгу́начная ста́нцыя

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

варыкацэ́ле

(ад лац. varix = венозны вузел + гр. krele = пухліна)

варыкознае расшырэнне вен семявога канаціка ў чалавека і жывёл.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)