КАРБО́Н [ад лац. carbo (carbonis) вугаль],

тое, што каменнавугальная сістэма (перыяд). Тэрмін уведзены англ. геолагамі У.​Конібірам і У.​Філіпсам у 1822.

т. 8, с. 63

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

coke

I [koʊk]

n.

кокс -у m. (ву́галь)

II [koʊk]

n., Sl.

какаі́н -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

антракно́зы

(ад гр. anthraks = вугаль + -ноз)

хваробы раслін, якія выклікаюцца паразітычнымі грыбамі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

verkóhlen I

1. vt абву́гліваць, ператвара́ць у ву́галь

2. vi абву́глівацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

звя́гаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Разм.

1. Назойліва прасіць, напамінаць, патрабаваць. Трэба расплаціцца з панскім аканомам, каб не звязаў на кожным кроку пра доўг за вугаль. С. Александровіч.

2. Надакучліва брахаць (пра сабаку).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

carbon

[ˈkɑ:rbən]

n.

1) Chem. вугляро́д -у m.

2) Electr. ву́галь -ю m., ву́гальны электро́д

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

антрацэ́н

(ад гр. anthraks = вугаль + -цэн)

араматычны вуглевадарод, які атрымліваюць з каменнага вугалю.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

карба-

(лац. carbo = вугаль)

першая састаўная частка складаных слоў, якая абазначае «злучэнне вугляроду».

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

карбані́л

(ад лац. carbo, -onis = вугаль)

злучэнне металу з вокісам вугляроду, атрутнае рэчыва.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

узві́нчаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад узвінціць.

2. у знач. прым. Разм. Узбуджаны, надта ўсхваляваны, раззлаваны. Алёшка падкідваў вугаль у топку і — узвінчаны, прыўзняты — прагна прыслухоўваўся да кожнага стуку, да кожнага шолаху. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)