Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
сімпто́мм.тс.мед. Symptóm n -s, -e; Ánzeichen n -s, -; Kénnzeichen n (адзнака, прымета);
сімпто́м хваро́бы Kránkheitszeichen n, Kránkheitssymptom n
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
third1[θɜ:d]n.
1. трэ́цяга (дата);
on the third of May трэ́цяга ма́я
2. тро́йка (адзнака);
get a third атрыма́ць тро́йку (ва ўніверсітэце)
3. трэ́цяя ча́стка;
two thirds дзве трэ́ція, дзве траці́ны
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
omen
[ˈoʊmən]1.
n.
прыме́та f.; знак -у m., адзна́каf.; прадказа́ньне, прадве́сьце n.
2.
v.i.
служы́ць прыме́тай; азнача́ць, прадвяшча́ць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
portent
[ˈpɔrtent]
n.
1) прыкме́та f., знак -у m., адзна́каf.; прадве́сьце n. (бяды́)
2) цу́д -у m., дзі́ва n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
пяцёрка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак, ж.
1. Лічба
5.
2. Самая высокая адзнака паспяховасці пры пяцібальнай сістэме; выдатна.
Вучыцца на пяцёркі.
3. Назва чаго-н., што змяшчае пяць адзінак, напр.: ігральная карта ў пяць ачкоў, група з пяці чалавек ці прадметаў, грашовы знак у пяць рублёў і пад.
4. Назва чаго-н., што абазначаецца лічбай 5 (разм.).
Ехаць на пяцёрцы (аўтобусе, тралейбусе пад нумарам 5).
|| памянш.-ласк.пяцёрачка, -і, мн. -і, -чак, ж.
|| прым.пяцёрачны, -ая, -ае (да 1 знач.; разм.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
паво́дзінымн. Erhálten n -s, Verháltensweise f - (спосабжыцця); Betrágen n -s, Benéhmen n -s (учынак);
адзна́ка за паво́дзіны Betrágenszensur f -, -en
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
АРТЫ́КЛЬ (франц. article),
службовае слова, якое выкарыстоўваецца ў германскіх, раманскіх і інш. мовах як адзнака назоўніка. Выконвае розныя функцыі: вызначае катэгорыю пэўнасці (у англ. the, the city) і няпэўнасці (у англ. а; а village), катэгорыі роду (у ням.м.р. der, ж. р. die, н. р. das), ліку [у франц.адз. л. le, la (un, une) — мн. les, (des)], склону (у ням. у назоўнікаў мужчынскага роду Н.скл. der, Р.скл. des, Д.скл. dem, М.скл. den). Бываюць прэпазіцыйныя (перад словамі, да якіх адносяцца; у герм. і раманскіх мовах) і постпазіцыйныя (пасля гэтых слоў; у некаторых слав. мовах).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ВІ́ЗА (Франц. visa ад лац. visus прагледжаны),
1) зроблены службовай асобай на дакуменце надпіс, які надае яму юрыд. сілу і засведчвае яго аўтэнтычнасць.
2) Афіцыйная адзнака ў пашпарце пра дазвол на ўезд у іншую дзяржаву, праезд ці выезд з гэтай дзяржавы. Выдаюцца кампетэнтнымі органамі дзяржавы на пэўны тэрмін. Бязвізавы ўезд, выезд ці транзіт можа быць устаноўлены спец. пагадненнямі паміж дзяржавамі. Выезд з Рэспублікі Беларусь бел. грамадзян (службовы, прыватны, на пэўны тэрмін, на пастаяннае жыхарства) рэгулюецца адпаведным заканадаўствам. Уязныя візы выдаюць дыпламат. прадстаўніцтвы або консульствы за мяжой, выязныя — МЗС, органы МУС рэспублікі.