імігра́нт
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
імігра́нт |
імігра́нты |
| Р. |
імігра́нта |
імігра́нтаў |
| Д. |
імігра́нту |
імігра́нтам |
| В. |
імігра́нта |
імігра́нтаў |
| Т. |
імігра́нтам |
імігра́нтамі |
| М. |
імігра́нце |
імігра́нтах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
імігра́цыя, ‑і, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. імігрыраваць; перасяленне ў чужую краіну на пастаяннае або часовае жыхарства.
2. зб. Імігранты.
•••
Іміграцыя капіталу — прыліў у якую‑н. краіну іншаземнага капіталу.
[Ад лац. immigro — усяляюся.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
иммигра́ция
1. імігра́цыя, -цыі ж.;
иммигра́ция капита́ла эк. імігра́цыя капіта́лу;
2. собир. (иммигранты) імігра́нты, -таў мн., імігра́цыя, -цыі ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)