ігру́шына
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ігру́шына |
ігру́шыны |
| Р. |
ігру́шыны |
ігру́шын |
| Д. |
ігру́шыне |
ігру́шынам |
| В. |
ігру́шыну |
ігру́шыны |
| Т. |
ігру́шынай
ігру́шынаю |
ігру́шынамі |
| М. |
ігру́шыне |
ігру́шынах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гру́шына і ігру́шына, ‑ы, ж.
Асобнае грушавае дрэва. Ігрушына ў квецені. □ А сёння грушына без хутара Стаіць бабылкай на мяжы. Барадулін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ігру́ша, ігру́шына. і‑ пратэтычнае. Гл. груша.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)