ібе́ры

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. ібе́ры
Р. ібе́раў
Д. ібе́рам
В. ібе́раў
Т. ібе́рамі
М. ібе́рах

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ібе́ры, ‑аў.

1. Старажытныя ўсходнегрузінскія плямёны, якія насялялі Іберыю (старажытная назва Ўсходняй Грузіі).

2. Група плямён, якія насялялі старажытную Іспанію.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

іберы́йцы, ‑аў; адз. іберыец, ‑рыйца, м.; іберыйка, ‑і, ДМ ‑рыйцы; мн. іберыйкі, ‑рыек; ж.

Тое, што і іберы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)