эфі́рны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
эфі́рны |
эфі́рная |
эфі́рнае |
эфі́рныя |
| Р. |
эфі́рнага |
эфі́рнай
эфі́рнае |
эфі́рнага |
эфі́рных |
| Д. |
эфі́рнаму |
эфі́рнай |
эфі́рнаму |
эфі́рным |
| В. |
эфі́рны (неадуш.)
эфі́рнага (адуш.) |
эфі́рную |
эфі́рнае |
эфі́рныя (неадуш.)
эфі́рных (адуш.) |
| Т. |
эфі́рным |
эфі́рнай
эфі́рнаю |
эфі́рным |
эфі́рнымі |
| М. |
эфі́рным |
эфі́рнай |
эфі́рным |
эфі́рных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
эфі́рны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да эфіру; знаходзіцца ў эфіры. Эфірная прастора.
2. Кніжн. Вельмі тонкі, незвычайна лёгкі. Эфірнае адзенне. // перан. Бесцялесны, незямны. — Не! Я не якое-небудзь эфірнае стварэнне, а жанчына, якая ведае, як і граблі, і рыдлёўку, і сякеру трымаць у руках, — рэзка адказала Галіна. Рамановіч.
3. Які ўтрымлівае эфір (у 4 знач.). Эфірны шкіпінар. □ [Ніна Іванаўна:] — Не забывайцеся, што гэтае дрэва [грэцкі арэх], а больш дакладна, ягоныя прыгожыя лісты, вельмі багатыя фітанцыдамі, якія, як вы ўжо добра ведаеце, забіваюць шкодных мікробаў, што ў лістах ёсць эфірны алей. Дубоўка. // Які ўласцівы эфіру як хімічнаму рэчыву. Эфірны пах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)