электрафо́н, -а, мн. -ы, -аў, м. (уст.).

Прылада для ўзнаўлення гуку, запісанага на грампласцінках.

|| прым. электрафо́нны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

электрафо́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. электрафо́н электрафо́ны
Р. электрафо́на электрафо́наў
Д. электрафо́ну электрафо́нам
В. электрафо́н электрафо́ны
Т. электрафо́нам электрафо́намі
М. электрафо́не электрафо́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

электрафо́н м., муз. электрофо́н

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

электрафо́н, ‑а, м.

Устройства для ўзнаўлення гуку, запісанага на грампласцінках.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

электрофо́н муз. электрафо́н, -на м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)