шчане́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. шчане́нне
Р. шчане́ння
Д. шчане́нню
В. шчане́нне
Т. шчане́ннем
М. шчане́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шчане́нне ср. щене́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шчане́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. шчаніцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шчані́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., шчэ́ніцца; незак.

Раджаць (пра сабаку, ваўчыцу, лісу і некаторых іншых жывёл).

|| зак. ашчані́цца, ашчэ́ніцца.

|| наз. шчане́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)