шустава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. шустава́нне
Р. шустава́ння
Д. шустава́нню
В. шустава́нне
Т. шустава́ннем
М. шустава́нні

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шустава́нне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. шуставаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шусто́вка ж., спец. шустава́нне, -ння ср., шусто́ўка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)