шпунтава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. шпунтава́нне
Р. шпунтава́ння
Д. шпунтава́нню
В. шпунтава́нне
Т. шпунтава́ннем
М. шпунтава́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шпунтава́нне ср., тех. шпунтова́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шпунтава́нне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. шпунтаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шпунтова́ние техн. шпунтава́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шпунто́вка ж., техн. шпунтава́нне, -ння ср., шпунто́ўка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)