шантажы́стка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. шантажы́стка шантажы́сткі
Р. шантажы́сткі шантажы́стак
Д. шантажы́стцы шантажы́сткам
В. шантажы́стку шантажы́стак
Т. шантажы́сткай
шантажы́сткаю		 шантажы́сткамі
М. шантажы́стцы шантажы́стках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шантажы́стка ж. шантажи́стка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шантажы́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да шантажыст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шантажы́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Той, хто займаецца шантажом.

|| ж. шантажы́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

|| прым. шантажы́сцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

шантажи́стка шантажы́стка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)