чэкі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м. (гіст.).

Супрацоўнік Чэка.

|| ж. чэкі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

|| прым. чэкі́сцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

чэкі́ст

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. чэкі́ст чэкі́сты
Р. чэкі́ста чэкі́стаў
Д. чэкі́сту чэкі́стам
В. чэкі́ста чэкі́стаў
Т. чэкі́стам чэкі́стамі
М. чэкі́сце чэкі́стах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чэкі́ст м., ист. чеки́ст

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чэкі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Гіст. Супрацоўнік Чэка. На калідоры стаялі напагатове чэкісты. Ключавы заўважыў у кутку Карнея Скібу, прывітаўся з ім і запрасіў да сябе ў кабінет. М. Ткачоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

чеки́ст чэкі́ст, -та м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чэкі́стка, ‑і, ДМ ‑тны; Р мн. ‑так; ж.

Гіст. Жан. да чэкіст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)