хці́віца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. хці́віца хці́віцы
Р. хці́віцы хці́віц
Д. хці́віцы хці́віцам
В. хці́віцу хці́віц
Т. хці́віцай
хці́віцаю		 хці́віцамі
М. хці́віцы хці́віцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хці́віца ж. жа́дина м. и ж., жадю́га м. и ж., стяжа́тельница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хці́вец, хці́ўца, мн. хці́ўцы, хці́ўцаў, м.

Той, каму ўласціва хцівасць, хцівы чалавек.

|| ж. хці́віца, -ы, мн. -ы, -ві́ц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

стяжа́тельница задзі́ршчыца, -цы ж., хці́віца, -цы ж., скна́ра, -ры ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)