храстко́вы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
храстко́вы |
храстко́вая |
храстко́вае |
храстко́выя |
| Р. |
храстко́вага |
храстко́вай
храстко́вае |
храстко́вага |
храстко́вых |
| Д. |
храстко́ваму |
храстко́вай |
храстко́ваму |
храстко́вым |
| В. |
храстко́вы (неадуш.)
храстко́вага (адуш.) |
храстко́вую |
храстко́вае |
храстко́выя (неадуш.)
храстко́вых (адуш.) |
| Т. |
храстко́вым |
храстко́вай
храстко́ваю |
храстко́вым |
храстко́вымі |
| М. |
храстко́вым |
храстко́вай |
храстко́вым |
храстко́вых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
храсто́к, -тка́, мн. -ткі́, -тко́ў, м.
Гнуткая і шчыльная злучальная тканка арганізма пазваночных жывёл і чалавека, якая ўтварае некаторыя часткі шкілета і дыхальных шляхоў.
|| прым. храстко́вы, -ая, -ае.
Храстковыя рыбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
храстко́вы, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да храстка, з’яўляецца храстком. Храстковая клетка. Храстковая тканка. // Які складаецца з храсткоў. Храстковы пазваночнік.
2. Які мае шкілет з храстка. Храстковыя рыбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)