фігура́нт

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. фігура́нт фігура́нты
Р. фігура́нта фігура́нтаў
Д. фігура́нту фігура́нтам
В. фігура́нта фігура́нтаў
Т. фігура́нтам фігура́нтамі
М. фігура́нце фігура́нтах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

фігура́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м.

1. Танцоўшчык у групавых балетных выступленнях (уст.).

2. Тое, што і статыст (уст.).

3. Той, хто праходзіць у якасці абвінавачанага, падазраванага або сведкі па судовай справе.

Ф. крымінальнай справы.

|| ж. фігура́нтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

фігура́нт м., театр., уст. фигура́нт

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

фігура́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Уст.

1. Танцоўшчык у групавых балетных выступленнях.

2. Драматычны акцёр, які іграе ролі без слоў.

[Фр. figurant.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фигура́нт театр., уст. фігура́нт, -та м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

фігура́нтка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Уст. Жан. да фігурант.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)