франтаві́чка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
франтаві́чка |
франтаві́чкі |
| Р. |
франтаві́чкі |
франтаві́чак |
| Д. |
франтаві́чцы |
франтаві́чкам |
| В. |
франтаві́чку |
франтаві́чак |
| Т. |
франтаві́чкай
франтаві́чкаю |
франтаві́чкамі |
| М. |
франтаві́чцы |
франтаві́чках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
франтаві́чка ж., разг. фронтови́чка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
франтаві́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Разм. Жан. да франтавік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
франтаві́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.
Той, хто знаходзіўся або знаходзіцца ў час вайны на фронце.
|| ж. франтаві́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак (разм.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)