фасфа́тны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. фасфа́тны фасфа́тная фасфа́тнае фасфа́тныя
Р. фасфа́тнага фасфа́тнай
фасфа́тнае		 фасфа́тнага фасфа́тных
Д. фасфа́тнаму фасфа́тнай фасфа́тнаму фасфа́тным
В. фасфа́тны (неадуш.)
фасфа́тнага (адуш.)		 фасфа́тную фасфа́тнае фасфа́тныя (неадуш.)
фасфа́тных (адуш.)
Т. фасфа́тным фасфа́тнай
фасфа́тнаю		 фасфа́тным фасфа́тнымі
М. фасфа́тным фасфа́тнай фасфа́тным фасфа́тных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

фасфа́тны фосфа́тный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

фасфа́тны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да фасфату; які мае ў сваім складзе фасфат. Фасфатныя ўгнаенні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фасфа́т, -у, М -фа́це, мн. -ы, -аў, м. (спец.).

Соль фосфарнай кіслаты, якая выкарыстоўваецца як угнаенне, а таксама ў тэхніцы і медыцыне.

|| прым. фасфа́тавы, -ая, -ае і фасфа́тны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

фосфа́тный фасфа́тавы, фасфа́тны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

фасфа́тавы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Тое, што і фасфатны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)