ушчу́нак, -нку, мн. -нкі, -нкаў, м.
1. Пакаранне, спагнанне.
Сродкі ўшчунку.
2. Дакор, папрокі.
Асыпаць каго-н. ушчункамі і папрокамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ушчу́нак
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ушчу́нак |
ушчу́нкі |
| Р. |
ушчу́нку |
ушчу́нкаў |
| Д. |
ушчу́нку |
ушчу́нкам |
| В. |
ушчу́нак |
ушчу́нкі |
| Т. |
ушчу́нкам |
ушчу́нкамі |
| М. |
ушчу́нку |
ушчу́нках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ушчу́нак, -нку м. наказа́ние ср., взыска́ние ср.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ушчу́нак, ‑нку, м.
1. Пакаранне, спагнанне. Не зважаючы на ўсю сваю пераканаўчасць, гэты выпрабаваны сродак ушчунку [пужкаю па пятах] не дапамог: хвароба была загпана ў сярэдзіну. Лужанін. [Маці] сказала якраз пра тое, пра што я думаў: — Які з яго настаўнік! Ён жа дзіця яшчэ. А малыя ж вунь якія гарэзы! На іх ушчунак патрэбен. Якімовіч.
2. Дакор, папрокі. [Служанка:] — Бегаеш, таўчэшся за якіх-небудзь няшчасных восем рублёў у месяц, і яшчэ колькі ўшчункаў ды папрокаў атрымаеш. Гартны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)