уціха́ць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. уціха́ю уціха́ем
2-я ас. уціха́еш уціха́еце
3-я ас. уціха́е уціха́юць
Прошлы час
м. уціха́ў уціха́лі
ж. уціха́ла
н. уціха́ла
Загадны лад
2-я ас. уціха́й уціха́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час уціха́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

уціха́ць несов., в разн. знач. утиха́ть; см. уці́хнуць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уціха́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да уціхнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уці́хнуць, -ну, -неш, -не; уці́х, -хла; -ні́; зак.

Тое, што і заціхнуць.

Шум уціх.

Уціхла навальніца.

Боль уціх.

Дзіця плакала доўга, а потым змаглося і ўціхла.

|| незак. уціха́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

утиха́ть несов. уціха́ць, сціха́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уціха́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. уціхаць — уціхнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уціха́нне ср., в разн. знач. утиха́ние; см. уціха́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)