Verbum

анлайнавы слоўнік

усяка́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

усяка́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. усякаць — усячы (у 2, 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

подруба́ние^I

1. падсяка́нне, -ння ср.;

2. усяка́нне, -ння ср.;

3. падру́бліванне, -ння ср.;

4. падсяка́нне, -ння ср.;

5. падру́бліванне, -ння ср.; см. подруба́ть^I.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

подру́бка^I ж.

1. (подсечка) падсяка́нне, -ння ср., падсе́чка, -кі ж.;

2. (укорачивание) усяка́нне, -ння ср.; усе́чка, -кі ж.;

3. (сруба) падру́бліванне, -ння ср., падру́бка, -кі ж.;

4. (прибавка рубкой) падсяка́нне, -ння ср., падсе́чка, -кі ж.;

5. горн. падру́бка, -кі ж.; см. подруба́ть^I.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)