упра́жванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. упра́жванне
Р. упра́жвання
Д. упра́жванню
В. упра́жванне
Т. упра́жваннем
М. упра́жванні

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

упра́жванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. упражваць — упражыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

упра́жыць, -жу, -жыш, -жыць; -жаны; зак., што.

Спражыць да поўнай гатоўнасці (гарох, боб, семкі).

У. гарох.

|| незак. упра́жваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. упра́жванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ужа́ривание усма́жванне, -ння ср.; усква́рванне, -ння ср.; упра́жванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)