уплята́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. уплята́нне
Р. уплята́ння
Д. уплята́нню
В. уплята́нне
Т. уплята́ннем
М. уплята́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

уплята́нне ср.

1. вплета́ние; ввива́ние; ввя́зывание;

2. разг. впу́тывание;

1, 2 см. уплята́ць 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уплята́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. уплятаць — уплесці (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вплета́ние

1. уплята́нне, -ння ср.; увіва́нне, -ння ср.;

2. (впутывание) разг. уплята́нне, -ння ср., ублы́тванне, -ння ср., уме́шванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)