умо́шчванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. умо́шчванне
Р. умо́шчвання
Д. умо́шчванню
В. умо́шчванне
Т. умо́шчваннем
М. умо́шчванні

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

умо́шчванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. умошчваць — умасціць і умошчвацца — умасціцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)