уме́шванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. уме́шванне
Р. уме́швання
Д. уме́шванню
В. уме́шванне
Т. уме́шваннем
М. уме́шванні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

уме́шванне I ср.

1. выме́шивание, проме́шивание;

2. вме́шивание;

1, 2 см. уме́шваць I

уме́шванне II ср.

1. вме́шивание;

2. вме́шивание, впу́тывание;

1, 2 см. уме́шваць II

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уме́шванне ​1, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. умешваць ​1.

уме́шванне ​2, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. умешваць ​2.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

впу́тывание ублы́тванне, -ння ср., уме́шванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заме́шивание​II заме́шванне, -ння ср., уме́шванне, -ння ср.; заблы́тванне, -ння ср., ублы́тванне, -ння ср.; см. заме́шивать​II.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вплета́ние

1. уплята́нне, -ння ср.; увіва́нне, -ння ср.;

2. (впутывание) разг. уплята́нне, -ння ср., ублы́тванне, -ння ср., уме́шванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)