умаўля́цца гл. умовіцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

умаўля́цца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. умаўля́юся умаўля́емся
2-я ас. умаўля́ешся умаўля́ецеся
3-я ас. умаўля́ецца умаўля́юцца
Прошлы час
м. умаўля́ўся умаўля́ліся
ж. умаўля́лася
н. умаўля́лася
Загадны лад
2-я ас. умаўля́йся умаўля́йцеся
Дзеепрыслоўе
цяп. час умаўля́ючыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

умаўля́цца несов. усла́вливаться, угова́риваться, догова́риваться; см. умо́віцца

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

умаўля́цца, ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца.

Незак. да умовіцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

умо́віцца, -о́ўлюся, -о́вішся, -о́віцца; зак., з кім пра што, аб чым і з інф.

Дамовіцца, прыйсці да агульнай згоды адносна чаго-н.

У. пра тэрмін або аб тэрміне ад’езду.

У. з кім-н. пра сустрэчу або аб сустрэчы ці сустрэцца.

|| незак. умаўля́цца, -я́юся, -я́ешся, -я́ецца.

|| наз. умаўле́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

усло́вливаться несов. умаўля́цца; (уговариваться) дамаўля́цца, дагаварва́цца;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

угова́риваться

1. разг. (условливаться) угаво́рвацца, умаўля́цца; (договариваться) дагаво́рвацца, дамаўля́цца;

2. страд. угаво́рвацца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)