улу́сны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
улу́сны |
улу́сная |
улу́снае |
улу́сныя |
| Р. |
улу́снага |
улу́снай
улу́снае |
улу́снага |
улу́сных |
| Д. |
улу́снаму |
улу́снай |
улу́снаму |
улу́сным |
| В. |
улу́сны (неадуш.)
улу́снага (адуш.) |
улу́сную |
улу́снае |
улу́сныя (неадуш.)
улу́сных (адуш.) |
| Т. |
улу́сным |
улу́снай
улу́снаю |
улу́сным |
улу́снымі |
| М. |
улу́сным |
улу́снай |
улу́сным |
улу́сных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
улу́сны в разн. знач. улу́сный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
улу́сны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да улуса, належыць улусу. Улусны сход. Улусная зямля.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)