увуля́рны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. увуля́рны увуля́рная увуля́рнае увуля́рныя
Р. увуля́рнага увуля́рнай
увуля́рнае		 увуля́рнага увуля́рных
Д. увуля́рнаму увуля́рнай увуля́рнаму увуля́рным
В. увуля́рны (неадуш.)
увуля́рнага (адуш.)		 увуля́рную увуля́рнае увуля́рныя (неадуш.)
увуля́рных (адуш.)
Т. увуля́рным увуля́рнай
увуля́рнаю		 увуля́рным увуля́рнымі
М. увуля́рным увуля́рнай увуля́рным увуля́рных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

увуля́рны лингв. увуля́рный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

увуля́рны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які вымаўляецца пры актыўным удзеле мяккага паднябення і язычка. Увулярныя зычныя.

[Ад лац. uvula — язычок мяккага паднябення.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

увуля́рный лингв. увуля́рны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

язычко́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да язычка, мае форму язычка (у 1 знач.). Язычковыя кветкі.

2. Які мае адносіны да язычка, з язычкамі (у 5 знач.). Усе віды гармонікаў адносяцца да язычковых інструментаў.

3. У лінгвістыцы — які вымаўляецца з удзелам мяккага паднябення і язычка (у 3 знач.); увулярны. Язычковыя зычныя гукі.

4. у знач. наз. язычко́выя, ‑ых. Клас паразітычных беспазваночных жывёл тыпу членістаногіх.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)