ты́мус
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ты́мус |
ты́мусы |
| Р. |
ты́муса |
ты́мусаў |
| Д. |
ты́мусу |
ты́мусам |
| В. |
ты́мус |
ты́мусы |
| Т. |
ты́мусам |
ты́мусамі |
| М. |
ты́мусе |
ты́мусах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ти́мус анат. ты́мус, -са м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)