туры́ха
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
туры́ха |
туры́хі |
| Р. |
туры́хі |
туры́х |
| Д. |
туры́се |
туры́хам |
| В. |
туры́ху |
туры́х |
| Т. |
туры́хай
туры́хаю |
туры́хамі |
| М. |
туры́се |
туры́хах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
туры́ха, ‑і, ДМ ‑рысе, ж.
Самка тура.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тури́ца зоол. туры́ха, -хі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)