ту́рман
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ту́рман |
ту́рманы |
| Р. |
ту́рмана |
ту́рманаў |
| Д. |
ту́рману |
ту́рманам |
| В. |
ту́рмана |
ту́рманаў |
| Т. |
ту́рманам |
ту́рманамі |
| М. |
ту́рмане |
ту́рманах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ту́рман, ‑а, м.
Голуб асобай пароды, які мае здольнасць куляцца пры палёце. Турманы кружыліся над хатай. Аўрамчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)