трые́ра

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. трые́ра трые́ры
Р. трые́ры трые́р
Д. трые́ры трые́рам
В. трые́ру трые́ры
Т. трые́рай
трые́раю		 трые́рамі
М. трые́ры трые́рах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

трые́ра ж., ист. трие́ра

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

трые́ра, ‑ы, ж.

У Старажытнай Грэцыі — ваенны карабель з трыма радамі вёсел, размешчаных адно над другім.

[Грэч. triērēs.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трие́ра ист. трые́ра, -ры ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тры́ерны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да трыера. Трыерны цыліндр.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тры́ер

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. тры́ер тры́еры
Р. тры́ера тры́ераў
Д. тры́еру тры́ерам
В. тры́ер тры́еры
Т. тры́ерам тры́ерамі
М. тры́еры тры́ерах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

три́ер с.-х. тры́ер, род. тры́ера м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)