трыву́льны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
трыву́льны |
трыву́льная |
трыву́льнае |
трыву́льныя |
| Р. |
трыву́льнага |
трыву́льнай
трыву́льнае |
трыву́льнага |
трыву́льных |
| Д. |
трыву́льнаму |
трыву́льнай |
трыву́льнаму |
трыву́льным |
| В. |
трыву́льны (неадуш.)
трыву́льнага (адуш.) |
трыву́льную |
трыву́льнае |
трыву́льныя (неадуш.)
трыву́льных (адуш.) |
| Т. |
трыву́льным |
трыву́льнай
трыву́льнаю |
трыву́льным |
трыву́льнымі |
| М. |
трыву́льным |
трыву́льнай |
трыву́льным |
трыву́льных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Трыву́льны ‘вытрыманы, цярплівы’, ‘спажыўны, смачны’ (Сцяшк. Сл.), трыву́ло ‘сытна, трывала’ (Сцяц., Сцяшк. Сл.), трыва́льна, трыву́льна ‘моцна, стойка’ (беласт., Стан.), трыу́льно ‘сытна’ (Сл. рэг. лекс.). Да трыва́лы < трыва́ць (гл.). Суфіксальнае ‑у‑, відаць, пад уплывам іншых форм гэтага ж дзеяслова, параўн. трыву́шчы ‘трывалы, спажыўны’ (лід., баран., лях., Сл. ПЗБ), ‘трывалы, моцны’, ‘жывучы’ (навагр., Жыв. сл.; рагач., Сл. ПЗБ, Сцяшк. Сл.), трыву́шчы(й) ‘вынослівы’ (Сл. Брэс., ТСБМ), трывушчэй ‘дужэй, мацней, здаравей’ (баран., Сл. ПЗБ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)