тро́ечніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
тро́ечніца |
тро́ечніцы |
| Р. |
тро́ечніцы |
тро́ечніц |
| Д. |
тро́ечніцы |
тро́ечніцам |
| В. |
тро́ечніцу |
тро́ечніц |
| Т. |
тро́ечніцай
тро́ечніцаю |
тро́ечніцамі |
| М. |
тро́ечніцы |
тро́ечніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
тро́ечніца ж., разг. (о школьнице, студентке) тро́ечница
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
тро́ечніца, ‑ы, ж.
Разм. Жан. да троечнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тро́ечница разг. тро́ечніца, -цы ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)