таўстуно́к
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
таўстуно́к |
таўстункі́ |
| Р. |
таўстунка́ |
таўстунко́ў |
| Д. |
таўстунку́ |
таўстунка́м |
| В. |
таўстунка́ |
таўстунко́ў |
| Т. |
таўстунко́м |
таўстунка́мі |
| М. |
таўстунку́ |
таўстунка́х |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
таўстуно́к, ‑нка, м.
Памянш.-ласк. да таўстун.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
таўсту́н, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м. (разм.).
Тоўсты чалавек.
|| памянш.-ласк. таўстуно́к, -нка́, мн. -нкі́, -нко́ў, м.
|| ж. таўсту́ха, -і, ДМ -ту́се, мн. -і, -ту́х; памянш.-ласк. таўсту́шка, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)