та́і, ‑яў.

Група народаў, якія жывуць у Паўднёвым Кітаі, краінах Індакітая, паўднёва-ўсходняй Індыі і гавораць на тайскіх мовах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

та́й

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. та́й та́і
Р. та́я та́яў
Д. та́ю та́ям
В. та́я та́яў
Т. та́ем та́ямі
М. та́ю та́ях

Крыніцы: piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

таи́ этн. таі́, род. таёў м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

таі́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. таю́ то́ім
2-я ас. то́іш то́іце
3-я ас. то́іць то́яць
Прошлы час
м. таі́ў таі́лі
ж. таі́ла
н. таі́ла
Загадны лад
2-я ас. таі́ таі́це
Дзеепрыслоўе
цяп. час то́ячы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)