тачы́льшчыца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
тачы́льшчыца |
тачы́льшчыцы |
| Р. |
тачы́льшчыцы |
тачы́льшчыц |
| Д. |
тачы́льшчыцы |
тачы́льшчыцам |
| В. |
тачы́льшчыцу |
тачы́льшчыц |
| Т. |
тачы́льшчыцай
тачы́льшчыцаю |
тачы́льшчыцамі |
| М. |
тачы́льшчыцы |
тачы́льшчыцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
тачы́льшчыца ж. точи́льщица
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
тачы́льшчыца, ‑ы, ж.
Жан. да тачыльшчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тачы́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.
Рабочы, які займаецца навострываннем рэжучых інструментаў.
|| ж. тачы́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)