сіна́нтрап

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. сіна́нтрап сіна́нтрапы
Р. сіна́нтрапа сіна́нтрапаў
Д. сіна́нтрапу сіна́нтрапам
В. сіна́нтрапа сіна́нтрапаў
Т. сіна́нтрапам сіна́нтрапамі
М. сіна́нтрапе сіна́нтрапах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сіна́нтрап м., антр. сина́нтроп

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сіна́нтрап, ‑а, м.

Старажытны, блізкі да пітэкантрапа, тып выкапнёвага чалавека, рэшткі якога знойдзены ў Кітаі.

[Ад лац. Sina — Кітай і грэч. ántrōpos — чалавек.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сина́нтроп антр. сіна́нтрап, -па м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)